Warszawa to miasto, które bardzo ucierpiało w czasie II Wojny Światowej w wyniku toczonych walk i nalotów bombowych. Według różnych źródeł w czasie wojny Warszawa została zniszczona w osiemdziesięciu, a nawet dziewięćdziesięciu procentach – statystyka jest bezlitosna. Przed wojną Warszawa należała do jednej z najpiękniejszych stolic Europy i trzeba przyznać, że te czasy niestety minęły bezpowrotnie, do tej pory nie udało się miastu odzyskać tego blasku, jakim świeciło kilkadziesiąt lat temu, przyciągając do siebie całe rzesze artystów. Nie da się ukryć, że Warszawa była kiedyś natchnieniem dla wielu artystów, przede wszystkim malarzy, rzeźbiarzy i muzyków. Także pisarze często w Warszawie tworzyli swoje największe dzieła. Po wojnie z miasta zostały praktycznie tylko zgliszcza i trzeba było zacząć budować stolicę od nowa, w wielu wypadkach po wcześniejszych budowlach pozostały tylko fundamenty. Można powiedzieć, że tylko fundamenty, a zarazem aż fundamenty, dlatego, że fundamenty Warszawa miała solidne i dostojne. Właśnie na takich fundamentach można było budować nowe miasto. Proces odbudowy był bardzo trudny i żmudny, dodatkowym problemem był fakt, że zaraz po wojnie nie było prawie w ogóle materiałów budowlanych, często odbudowywane budynki składały się z cegieł wcześniej zburzonych budowli. Dlatego bardzo ważne było w tym czasie wznowienie produkcji cegieł, cementu, zapraw murarskich i innych tego typy materiałów, których nasz kraj potrzebował po wojnie jak spragniony człowiek potrzebuje wody na pustyni. Fachowców było wielu, szybko powstały ekipy świadczące usługi budowlane. Powstawały nowe budynki, te najmniej zniszczone były odnawiane – Polska podnosiła się po tej straszliwej wojnie. Dzisiaj Warszawa to zupełnie inne miasto, pełne wysokich drapaczy chmur, w których szybach odbijają się promienie słoneczne. Śladem pięknej historii i tradycji pozostaje nadal Starówka ze swoimi przepięknymi kamienicami i pomnikami przypominającymi lata świetności Warszawy i całego kraju nad Wisłą